مبانی نظری و پیشینه پژوهش تحلیل رفتار متقابل ( فصل دوم پایان نامه )
در 28 صفحه ورد قابل ویرایش با فرمت doc
توضیحات: فصل دوم پایان نامه کارشناسی ارشد (پیشینه و مبانی نظری پژوهش)
همراه با منبع نویسی درون متنی به شیوه APA جهت استفاده فصل دو پایان نامه
توضیحات نظری کامل در مورد متغیر
پیشینه داخلی و خارجی در مورد متغیر مربوطه و متغیرهای مشابه
رفرنس نویسی و پاورقی دقیق و مناسب
منبع : انگلیسی وفارسی دارد (به شیوه APA)
نوع فایل: WORD و قابل ویرایش با فرمت doc
قسمتی از متن مبانی نظری و پیشینه
چارچوب نظری پایان نامه روانشناسی با موضوع تحلیل رفتار متقابل :
2-2 تحلیل رفتار متقابل
2-2-1 تاریخچه تحول فکر برن
مبتکر اصلی فکر درمان مبتنی بر تحلیل
رفتار متقابل فردی به نام گرینکر بود که به سال 1900 میلادی متولد شد و در
سال 1921 دکترای طب خود را از کالج طب راش اخذ کرد. اریک برن، که نامش
بیشتر با این نظریه متداعی و همراه است، در واقع تعقیب کننده و توسعه دهنده
افکار گرینکر است(شفیع آبادی و ناصری، 1389).
تحلیل ساختی-محاوره ای، نظریه ای منظم و
هماهنگ درباره شخصیت و پویاییهای اجتماعی ارائه می دهد که از تجربه بالینی و
شکلی از درمان عقلانی و عمل گرا استنتاج شده است. این نوع درمان به کار
اکثریت عظیمی از بیماران روانی می آید. به سهولت به وسیله آنان درک می شود و
به طور طبیعی با وضع آنان تطبیق می کند. شیوه ساختی-محاوره ای تلاشی بود
در جهت از بین بردن معایبی که بر بسیاری از شیوه های قبلی درمان (مستقیم و
غیر مستقیم) مترتب بود. زیرا این روش می تواند توانایی بیمار را در تحمل و
کنترل اضطراب هایش به سرعت افزایش دهد و روند عملکرد مرضی او را محدود کند
(شفیع آبادی و ناصری، 1389).
اریک برن هنگامی که تصمیم گرفت به
درمانجویان نه به آموزگاران خود گوش کند، به طور تصادفی برای اولین بار به
این پدیده پی برد که ارفاد به صورت والد، کودک،یا بالغ با هم ارتباط
برقراررمی کنند. او به مدت 10 سال روان کاوی را اجرا می کرد و یاد گرفته
بود هر چیزی را که درمانجویان می گفتند به زبان نظری که از معلمان خود کسب
کرده بود برگرداند. بنابراین، وقتی درمانجویی اظهار می داشت: «احساس می
کنم که انگار پسر بچه ای درون من است» برن مانند اوتو فنیکل معمولا پسر بچه
را به معنی آلت مردی درون فکنی شده تعبیر می کرد و این احساس مهم ترین
واقعیت بالینی در تعیین روند زندگی درمانجو بود. هنگامی که درمان پیش رفت
برن در موقع مناسبی پرسید: « اکنون کدام قسمت شما صحبت می کند، پسر بچه یا
مرد بالغ؟». در همان لحظه با پرسیدن این سئوال، تحیل تبادلی متولد
شد(پروچاسکا و نورکراس،2007؛ ترجمه سید محمدی ،1392).
نظریه تحلیل تبادلی، که در آن بر چگونگی
روابط متقابل و حالت های مختلف شخصیت-حالت های من- تاکید می شود، فکر جدیدی
نیست، بلکه در گذشته های بسیار دور ریشه دارد. انسان همواره می خواسته است
که به چگونگی روابطش با خود و دیگران پی ببرد و پویایهای آن را شناسایی
کند. اعتقاد به دو بعد خوب و بد در انسان و کشمکش بین انها از آغاز پیدایش
انسان رایج بوده است ورد سر تاسر تاریخ و فلسفه ادیان از آن یاد شده است.
این اعتقاد به ماهیت دو بعدی انسان و آثار مربوط به تعلیم و تربیت و روان
شناسی تاثیر گذاشته است و حتی به صورت های متنوع و گسترده تر تبیین شده
است. از این رو، دیدگاه اجزانگرانه برن را شاید بتوان تداوم و توسعه
اعتقادات اولیه دانست (شفیع آبادی و ناصری، 1389).
2-2-2 نظریه شخصیت در تحیل رفتار متقابل
دیدگاه برن درباره شخصیت یک دیدگاه
اجزانگرانه و چندگانه است. برن بر سه نوع حالات نفسانی اعتقاد دارد که
عبارتند از روان بیرونی ، روان نو ، و روان باستانی . روان بیرونی به شیوه
ای تقلیدی و قضاوتی شکل می گیرد و در صدد است که مجموعه هایی از معیارها و
ملاک های اکتسابی را به اجرا در آورد. روان نو عمدتا به تبدیل محرکها به
مجموعه اطلاعات تمایل دارد و نیز به پردازش و بایگانی این اطلاعات براساس
تجربیات قبلی علاقمند است. روان باستانی تمایل دارد که براساس تفکر مبرا از
منطق و ادراکهایی که به طور ضعیفی از هم متمایز و یا تحریف شده اند، به
طور ناگهانی و ناآگاهانه تری، واکنش نشان دهد. برن تجلیات این سه حالت
نفسانی را تحت عنوان «حالت های من» را معرفی می کند. حالت های من سه گانه
او عبارتند از: «حالت من والدینی»، «حالت من بالغ» و «حالت من کودکی».
«حالت من والدینی» از روان بیرونی، «حالت من بالغ» از روان نو و «حالت من
کودکی» از روان باستانی نشات می گیرد. از دید پدیده شناختی، سه حالت «من»
را به ترتیب حالتهای برون روحی، نو روحی و کهنه روحی می نامند(شفیع آبادی و
ناصری، 1389).
بنابران، در تحلیل تبادلی، همه چیز از این
اصل ناشی می شود که شخصیت انسان به صورت سه حالت خود سازمان یافته است:
والد، بالغ، و کودک. این حالت های خود ساه های نظری نیستند؛ آنها واقعیت
های پدیدار شناختی هستند که می توان مستقیما آنها را مشاهده کرد(پروچاسکا و
نورکراس،2007؛ ترجمه سید محمدی ،1392). نظام های مختلف شخصیت، درست
همانند اعضای مختلف مغز وبدن به محرکهای گوناگون واکنش های متفاوت نشان می
دهند. در حقیقت، هر یک از این نظام ها محیط را، به تبع وظیفه شان، به نحو
متفاوتی درک می کنند و سپس به این محرک ها واکنش مناسبی نشان می دهند.
همچنین این سه جنبه شخصیت نسبت به یکدیگر می گذارند. رشد روانی از همان
سالهای اولیه زندگی کودک شروع می شود؛ کودک به شدت تاحت تاثیر محیط اجتماعی
است و شخصیت او به نحو خاصی سازمان می یابد. چگونگی تشکیل و تکامل حالات
مختلف شخصیت کودک بدن شرح است(شفیع آبادی و ناصری، 1389).
حالت «من کودکی»: حالت «من کودکی» مجموعه
ای از احساسات، نگرش ها و طرحهای رفتاری است که بقایایی از دوران کودکی خود
فرد هستند (شفیع آبادی و ناصری، 1389). حالت کودک خود اصولا از دوران
کودکی به بعد محفوظ می ماند. انگار که کودک روی نواری پاک نشدنی در مغز ضبط
شده و هر لحظه می تواند به کار افتد. کودک حداکثر 8 ساله است و می تواند
به اندازه یک نوزاد کوچک باشد (پروچاسکا و نورکراس،2007؛ ترجمه سید محمدی
،1392). حوادث درونی، یعنی پاسخ های کودک به آنچه که می بیند و می شنود، و
نیز تاثیرات کودک ار والدینش، در حالت «من کودکی» او ثبت و ضبط می
شوند(شفیع آبادی و ناصری، 1389).
برای مثال، وقتی که افراد در حالت کودک
خود قرار دارند، به همان صورتی که در کودکی انجام می دادند، می نشینند، می
ایستند، حرف می زنند، فکر، درک، و احساس می کنند. رفتار کودک به جای اینکه
توسط عقل میانجی شود و به تاخیر افتد، تکانشی و وابسته به محرک است. قشقرق
راه انداختن، غیر مسئول بودن، و پرداختن به تفکر آرزومندانه یا رویای روز،
مواردی از جلوه های کودک هستند. در عین حال، کودک، منبع خود انگیختگی،
خلاقیت و شوخی، و تفریح است(پروچاسکا و نورکراس،2007؛ ترجمه سید محمدی
،1392).
حالت «من والدینی»: حالت «من والدینی»
مجموعه ای از احساسات و نگرش ها و طرح های رفتاری است که ویژگیهای مشابه
همین در والدین هم وجود دارد(شفیع آبادی و ناصری، 1389). حالت والد نیز
اصولا سالم و دست نخورده از کودکی به بزرگسالی انتقال می یابد. والد اصولا
از رفتارها و نگرش هایی تشکیل شده است که رونوشت والدین یا مظاهر قدرت
هستند. گرچه بخش عمده ای از والد براساس ضبط های شبه ویدیویی از دوران
کودکی استوار است، ولی هنگامی که فرد از صاحبان قدرت جدید تقلید می کند یا
در اثر تجربیات واقعی تربیت کردن فرزندان تغییر می کند، والد می تواند در
طول زندگی تغییر کند. هنگامی که والد کنترل را در اختیار دارد، افراد به
زبان والدین کنترل کننده حرف می زنند: «باید»، «حتما»، «بهتر است این کار
را نکنی»، و «پشیمان خواهی شد» حاکم هستند. ژست هایی مانند اشاره کردن با
انگشت یا ایستادن با بی قراری همراه با دست ها بر کمر، جلوه های رایج والد
هستند(پروچاسکا و نورکراس،2007؛ ترجمه سید محمدی ،1392).
